سفر در ادبیات کهن پارسیان با جهان‌بینی‌های متفاوت بیان شده است. در دیدگاه عرفانی؛ سفر, راهی برای فراموشی و رهایی از خویش و در ادبیات عاشقانه سفر مضمون جدایی و دوری از یار را دارد. اما در دیدگاه طبیعت‌گرایی, سفر تجربه و آشنایی با جهان بیرون است.

هوش استعداد کشف معانی و حقایق ناب یا حتی معمولی از راه ملاحظه جهان است. آدم باهوش از دریچه حواس خود جهان را تعقل می‌کند و تنها تصوری خام از هستی محسوس را به سلول‌های مغز خود نمی‌سپارد. کسی که چنین هوشی دارد همیشه مسافر است. سفری از تنگ‌خلقی واژه‌ها و زمختی بوده‌ها و حس‌کردنی‌ها به فراخی روشنی‌ها و لطافت بودها. این چیزی است که در آدمی ابتدا به «فهم» و سپس به «دانایی» راه می‌برد و پختگی می‌آورد.

مراد از «بسیار سفر باید تا پخته شود خامی» نیز همین است.

در هر سفری، چه از نوع سیر در آفاق باشد و چه سیر در کوچه‌ پس کوچه ها و خیابان‌های هر دیار، همیشه باید کوشید تا خود را بجوییم. به سفر می رویم بلکه خود را در آن دریا یا در آن کوه یا در آن جنگل یا در آن غروب پیدا کنیم و معنای این یگانگی‌ها و ارتباط‌ها را بیابیم.

اکنون که سفری دراز با ما شروع میکنید، برایتان به‌جز خوشی و تندرستی، بهترین نگاه‌ها و دریافت‌ها و پختگی‌ها را آرزو داریم.

 از سر مهر، درود و ادب ما را به آب و خاک و هوا و درختان و پرندگان دیارهای دور از اینجا نیز برسانید.